Paniek!

De vogeltjes waren deze ochtend merkelijk stiller, en ook de hondenblaf deed het niet.
Oei oei... regen... Dat zijn we hier niet gewoon, wat nu ?
De kinderen redeneerden dat ze toch nat waren of het nu van het zwembad of van de regen was, dus zij het zwembad in en wij valiezen maken.
Helaas, onze laatste nacht in Marokko is aangebroken.
We lieten riad Bledna achter ons, en deden poging onze laatste slaapplaats te bereiken; een riad middenin de souks.
Volgens de gps geraak je vlot met de wagen tot aan de deur, hehe, niet dus.
En het spreekwoord "een heer in het verkeer" kennen ze hier absoluut niet, hier geldt de wet van de sterkste. Wie in de medina zelf wil rijden heeft stalen zenuwen nodig, en meer dan een gezonde portie lef.

Onze laatste riad ligt te midden van de souks, aan de voet van de koutoubia, is piepklein en heeft een plonsbadje op het dak. De tijd heeft hier stil gestaan, en zoals zo vaak merk je het verval, al is het best charmant en is het personeel ongelooflijk lief.



Deel 1 van ons shoppingavontuur zit erop, en het eerste deel van onze beloftes is ingelost: een henna tatoeage. Tegenwoordig komen ze die aan tafel zetten, terwijl wij nog nagenieten van een kopje muntthee (met suiker!) krijgen de meisjes een tattoe.

Morgen nog wat door de souks slenteren en dan helaas, de vlieger op, richting Oostende...





Marrokanen zijn gek op kinderen, en zo'n klein blond jongetje trekt werkelijk alle aandacht.
Iedereen wil is aan Floki komen of hem optillen en de meisjes die hem al gekust hebben zijn zelfs niet meer op 2 handen te tellen.
Onze kleine man kijkt bedenkelijk naar al die toestanden ...

Zat

Na alweer een luxe ontbijt, deze keer met echte pannekoeken, de auto in en op stap.
Een ongerept, niet toeristisch stukje natuur: De Zat vallei.
Op een uurtje rijden van Marrakech, prachtig, authentiek en ongelooflijk rustig. Het echte einde van de baan ook, wie van hieruit verder wil moet een 4x4 taxi nemen.
Alleen zijn ze daar absoluut geen toeristen gewoon. Iedereen kwam eens naar ons kijken, of wou even dag zeggen, of hun Frans of Engels even oefenen.
De kindjes, om ter stoerst, wie tegen ons dierf dag zeggen, of eens wuiven: een ervaring op zich.
Het liep tegen de middag, we kregen honger, dus even kijken waar de meeste locals aan het eten waren, en daar ook maar binnen gewandeld. De eigenaar moest een eindje verderop een "tolk" halen.
Al was de keuze niet moeilijk: kleine of grote tajine. We voelden ons op ons gemak, aten met onze handen en genoten van het eten.

Na de lunch verder op zoek naar een honing coöperatieve; volgens de lonely planet een in het oog springend gebouw.
Helaas moeilijk te vinden; even later wisten we waarom: de cooperatieve bestaat niet meer. Dat konden ze ons nog uitleggen. Hoe of waarom, daarvoor was de taalbarrière te groot.
Al was het dorp een ervaring op zich: niemand die iets probeerde te verkopen, maar wel met handen en voeten vanalles wou vertellen.


's Avond nog is op het plein gegeten, het was al bijna een week geleden!







Goed om weten:
Verlichting is niet verplicht voor fietsers en bromfietsers.
Een parking zoeken in centrum Marrakech is niet evident, zeker niet als de gps graag is tilt slaat door de wirwar van straatjes.

Zondag, rustdag?

Een beetje twijfel deze ochtend, we wilden op uitstap, liefst iets dat we nog niet kenden, en niet te ver. We hadden geen idee om eerlijk te zijn.
De Riad eigenaar had ee
n plan, hij ging met onze Britse buren de baan op, we mochten volgen.

Om te beginnen een plaatselijk marktje, weeral, maar toch iets gemoedelijker.
We proefden er kikkererwten en bamboesap: in een speciale pers werd het sap uit de bamboe gehaald, daar wat citroen bij en je hebt een soort smoothie.
Lang niet slecht en zeer verfrissend.
Na de markt terug de baan op, of iets dat op een baan leek; op sommige plaatsen meer put dan weg, maar we zijn er  geraakt: een authentiek berberhuis; al moeten we er wel bij vertellen dat het van een welgestelde familie was.
We mochten in hun huis rondkijken, vooral de keuken was de moeite: broodoven, tajine oven, blaasgalgen, ... het leek Bokrijk, maar dan geen musuem in dit geval.
We proefden er zelfgemaakt brood, boter, honing van hun eigen  bijtjes en ook thee met sloten suiker.


Na onze kleine lunch gingen wij richting Saffraantuin. Deze peperdure specerij wordt onder andere in Marokko gekweekt.
Momenteel was er nog maar weinig aan te zien (pluk is in november), maar we kregen deskundige uitleg op ba
sis van een fototentoonstelling, mochten in de tuinen rondneuzen en vooral, heel veel vragen stellen over de plaatselijke fauna en flora.
Uiteraard was er ook daar thee, geen muntthee, wel kruidenthee, met kruiden uit de tuin, en, hoe kan het ook anders, bergen suiker.




We waren juist op tijd terug voor een frisse duik in het water, of wat zonnebaden ernaast.

Om de dag af te sluiten was er bbq, onder een kleine stormwind. Maar dat kon de pret niet deren, zicht op zwembad, in het schijnsel van het buitenlicht nog wat rondlopen of voetballen en ondertussen genieten van het uitzicht en het gezelschap.

Wat we vandaag leerden:
Citrusvruchten zijn hier rijp in februari, ongeveer, maar kunnen nog ene paar maanden "rijp" aan de bomen hangen zonder rotten of afvallen.
De bloesems die je nu volop ruikt en ziet worden appelsienen (of citroenen) in februari ongeveer.
Je hebt hier restaurantjes waar je je eigen ingredïenten kan afgeven, en tegen het afgesproken uur kan je dan eten: zij koken met jouw groenten en/of vlees.

Zaterdag = marktdag

Deze ochtend ons ontbijt toch wat vroeger gekregen, gezellig tips uitgewisseld met Britse reizigers en nadien de auto in, richting Asni.
Elke zaterdag is het daar markt. een beetje zoals bij ons dus, alleen misschien iets meer op z'n Marrokaans?

Een mooi aangelegde parking, voor ezeltjes, daarrond waren de kraampjes van de hoefsmid. Je had er ook een groentenafdeling, en alle vleeshandelaars stonden samen (hebben we wijselijk overgeslaan).
Alles wat je denkt nodig te hebben in en rond het huis was er voorradig.
Aan het aardbeienkraampje waren wij plots de attractie; iedereen
wou is naar ons kijken of iets komen vertellen. De verkoper sprak arabisch en berber, gelukkig waren er wel wat "kijkers" bereid om te helpen.
Een halve kilo leek niemand te verstaan, of misschien was het niet mogelijk; niet onterecht ook. Alle fruit kost hier 1€ per kilo.

Na de markt in een plaatselijk cafeetje iets gedronken, tussen de locals.

Vanuit Asni richting stuwmeer van Lalla-Takerkoust. Zwemmen is er niet toegstaan, maar je kan er rustig eten, genieten van het landschap en langs de randen van het meer wandelen, of keien gooien of...

Onder een stralende zon en met een licht briesje.
Rond het stuwmeer is er een ongelooflijk groene oase, met kleine gehuchtjes die op geen enkele kaart terug te vinden zijn, maar die er allemaal heel proper bijliggen.
Honderden schapen met herders zijn we tegengekomen, zij al even nieuwsgierig naar ons als wij naar hen.

En van daaruit terug richting... Marrakech...
Inderdaad, plan B dus. De riad in Imlil was niet echt wat we ervan verwachtten, en in Marrakech waren er nog steeds 2 kamers vrij, we hebben onze uitvalsbasis beetje verlegd, en daar hebben we geen spijt van.

Een vlugge duik in het zwembad en nadien een avondmaal om weer duimen en vingers vanaf te likken.

En morgen gaan we gewoon terug op stap.


Want ons vandaag opgevallen is: Frans is niet langer de voertaal, iedereen wil hier Engels praten, en bij de ene lukt dat al beter dan bij de andere.

Oef

De eerste lichtstralen die deze ochtend de kamer binnenvielen waren maar grijs, tot bleek dat de zon langzaam de berg overkwam.
Een stralendblauwe hemel, oef!
Ook het ontbijt viel best mee, alleen jammer dat ze fruitsap uit een pakje serveren als de appelsienen hier letterlijk aan de bomen groeien.


En dan de gids, die was gevraagd tegen 9.30u, maar zou dan toch maar om 10.30 u aankomen.
Na het ontbijt werd er verzekerd dat de gids er binnen een half uurtje zou zijn, om 11u was het nog een kwartiertje en weer wat later klonk het nog 10 minuten...
Wie zou onze gids zijn? Misschien Omar, of misschien Jamal of misschien... ahja...

Uiteindelijk is hij erdoor gekomen. Of het een officiële gids was valt te betwijfelen, maar hij kende de weg, en wist nog wat over de omgeving te vertellen.
Zijn Engels was basis, maar het is gelukt.
We hebben het plaatselijke dorp doorkruist en zijn dan gaan klimmen, een vrij steile tocht richting watervallen, we zijn iets over de 2000 meter gegaan, konden de hoogste bergtop van Afrika van heel dichtbij bewonderen (+4000m).
Voor de sneeuw waren we helaas een week of 2 te laat. Dit jaar is er nog maar weinig neerslag gevallen in en rond het Atlasgebergte, je ziet de sneeuw op de bergtoppen bijna smelten.
We hebben ook een aantal droge rivierbeddings doorkruist.
Dat alles onder een loden zon en op noodrantsoen: het is vrijdag, dus alles is hier dicht. Gelukkig hadden we zelf nog noten, koekjes en wat fruit mee om de avond te halen.

Gemakshalve ook deze avond weer in de riad gegeten en terwijl nuttige tips uitgewisseld met een Brits koppel.


Een extraatje:
Imlil zou zeer in trek zijn bij wandelaars en ongelooflijk toeristisch moeten zijn, al valt dat zo moeilijk te zeggen.
De berberhuizen zijn een soort "all in one": koeien, schapen, geiten,... leven onder of in het huis, samen met de bewoners.

Wij vonden het een warme dag: kniebroek met t-shirt was echt wel ok, en dan zie je plaatselijke kindjes rondlopen met skijas aan, of in fleece "huispak". Voor hen is het precies toch nog vrij fris...